III Bieg Śnieżnej Pantery

Magiczny, wyczekiwany bieg.

Niech wilk będzie z tobą!


Odległość ponad 300km sprawiła, że zdecydowaliśmy się wyjechać dzień przed biegiem, spokojnie dojechać, odebrać pakiety i wyspać się przed startem.
Czterogodzinna podróż w towarzystwie doświadczonego górala Roberta miło upłynęła, przed godziną 20 odebraliśmy pakiety. Biegniemy dla wilka!

Spaliśmy w Krakowiance, podobnie jak większość przyjezdnych biegaczy. Po specjalnym śniadaniu dla panter poszliśmy do centrum zamieszania – Korony Ziemi.

W nocy prószył lekki śnieg, pogoda jak to w górach była zmienna, ale do biegu wyśmienita.

Tájékoztató, mozolnie kompletowanego wyposażenia obowiązkowego jednak JoKo nie kontrolowała.

Kilka słów od GOPR

Tradycyjne odliczanie

Fénykép. Bieg Śnieżnej Pantery

i ruszyliśmy kolorową, gromadą 130 panter. Trasa od początku pięła się w górę. Wbiegliśmy na teren Babiogórskiego Parku Narodowego.

Biegi górskie mają to do siebie, że się idzie. I tak sobie szliśmy coraz wyżej i wyżej. Az út mentén,, w newralgicznych miejscach mijaliśmy a to ekipę organizatorów, GOPRowców, Straż Miejską.

I nagle zrobiła się zima.

100% zimy!

I w takiej scenerii dotarliśmy do schroniska, gdzie posileni gorącą herbatą i około 10 minutowym odpoczynku ruszyliśmy dalej na trasę.

GOPR asekurował dość niebezpieczną przebieżkę nad urwiskiem. Było wąsko i ślisko, ale pokonaliśmy trasę lekkim truchtem otrzymując za to oklaski.
Druga dyszka miała być “lepsza” cały czas w dół i “csak” dwa podejścia. Zbiegi też łatwe nie były, zmrożony, nierówny śnieg nie ułatwiał zadania a po przełamaniu granicy śniegu błoto było jeszcze gorsze. Kilka odcinków asfaltowych pozwoliło złapać oddech ale dwie górki i długie podejścia zrobiły swoje. Valamint, że ostatnie 3 kilometry były już tylko w dół wygodną, utwardzoną drogą i tak z “rekordem” trasy – 23 km w 3 órával 15 minut zameldowaliśmy się na mecie!

Na mecie nikt nie czekał, nie było braw i splendoru, zostaliśmy “odhaczeni” na liście, dostaliśmy medal i ciepłe kaszotto. Brakowało mi przysłowiowej “kropki na i”.

Poszliśmy do Krakowianki doprowadzić się do stanu używalności i wróciliśmy do Korony Ziemi na podsumowanie i wykłady.

Podziękowania dla JoKo

Trasa była trudna, zaliczyliśmy wszystkie możliwe nawierzchnie: błoto, kamienie, trawę, asfalt, śnieg, lód, utwardzone ścieżki, drewniane mostki, mokre liście i strumyczki.

“Fogaskerék” jest naprawdę trudny i nie polecam go biegaczom “asfaltowym”. Podejścia zabijają, a zbiegi wcale nie są łatwiejsze.

Prawdziwych górali poznaje się po tym jak zbiegają i tak patrzyłam z rozrzewnieniem jak przebiegają koło mnie dziewczyny na pełnej bombie. Po kilku sekundach już ich nawet nie widziałam przed sobą… Ja męczyłam się na nierównym śniegu, śliskich liściach i błocie a po trawie to już nawet szłam w dół a nie biegłam.
Góralką nie jestem i nigdy nie będę. W tym biegu nie byłam śnieżną panterą czy wilkiem raczej Canis Familiaris – domowym piesiem zabranym na spacer w góry. Nie czułam przynależności do tego miejsca i fascynacji górami. Magii nie odnalazłam. Udział w III BŚP uważam za udany, ale drugi raz się nie wybierzemy.

Wolę cieplejsze klimaty, za rok mam nadzieję tam sprawdzimy maratońską trasę!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.