Wczoraj nie miałam ochoty jechać na Gościnny Punkt Przejazdu do Monte Carlo załóg startujących z Warszawy obowiązkowość jednak zwyciężyła i o osiemnastej zameldowaliśmy się na miejscu. Okazało się, że organizatorzy przyszykowali dla naszych maleństw miejsce w parku maszyn a my ze zględu na mróz przyjechaliśmy cywilnym autem, szkoda. W porównaniu z ubiegłym rokiem na załogi czekaliśmy w biurze, dopiero przed ich przyjazdem wyszliśmy na dwór. Wytrzymałam tylko cztery Fiaty, Alfę i tak ja zapowiedziałam, że czekam do pierwszego Porsche, po pojawieniu się wiśniowego prosiaka pojechaliśmy do domu. Minął rok od naszego poprzedniego oczekiwania na samochody jadące w Monte, wtedy staliśmy nikogo nie znając – w tym roku na każdym kroku witaliśmy się ze znajomymi, dyskutowaliśmy o zawodach, autach i pierdołach. Rok to tak niewiele ale wiele może zmienić. Chodzą słuchy, że w przyszłym roku nie będzie już startu z Warszawy… a od kwietnia na terenie Niskich Łąk będzie budowany hotel. Do Siego roku…

Sezon zakończyłam z hukiem, to pewnie przez to, że ostania runda wypadła dopiero w styczniu Na trzecim przejeździe staranowałam fotokomórkę, połamałam flagę i zatrzymałam się na W I E L K I E J stercie opon. Myślałam, że już po zawodach, organizatorzy zresztą też. W promieniu trzech metrów leżały porozrzucane części aparatury. Przy pomocy ochotników udało się wszystko odnaleźć i o dziwo sprzęt działał. Tyle dobrego, że staranowałam lustro a nie nadajnik. Nikt nie wie jak ja TO zrobiłam, ja też nie – wyrzuciło mnie na wyjściu z kostkowego ronda i nie było już co zbierać. Miniak też oberwał ma wgnieciony przedni pas, zderzak a halogen wbił się w grilla. Zawody dalej przebiegły już bez niespodzianek, ja jeździłam trochę bardziej zachowawczo dopiero w przedostatnim biegu odzyskałam werwę.
Dziękuję wszystkim za pomoc i organizatorom za stalowe nerwy

Historia jest niesamowita i pokręcona, ale co najważniejsze dla mnie to milowy krok w realizacji marzenia jakim jest udział w Historycznym Rajdzie Monte Carlo.

XV edycja zbliża się nieuchronnie a ja pilnie śledzę wszystkie informacje na temat polskich załóg jakie pojawiają się w mediach. Tym razem z Warszawy startuje zaledwie 19 załóg (w porównaniu z 92 w ubiegłym roku) jednak to nie przeszkodziło BMW zrobić promocję i warszawskie miniaki zostały zaproszone na uroczystość. Żałowałam, że Warszawa nie jest bliżej Wrocławia. Na szczęście i u nas podobnie jak w zeszłym roku zdecydowano się zrobić symboliczny start dolnośląskich załóg i pit stop w drodze do Monaco.

I tu zaczyna się moja przygoda. Postanowiłam, że przyjadę na wszystkie zaplanowane spotkania i będę chłonąć tą niesamowitą atmosferę RMCH. Oprócz wystawy samochodów zorganizowane było też biuro i spotkania z zawodnikami. W sobotę stawiłam się punktualnie i krótka rozmowa z organizatorami zamieniła się w coś więcej… Okazało się, że p. Julian Obrocki, który startuje z Turynu Cooperem Innocenti poszukiwał miniaka do symbolicznego startu – dziwne są nieraz przypadki. Omówiliśmy szczegóły mojego niedzielnego „występu”, poznałam też uczestników tegorocznej edycji rajdu.
W niedzielę byłam bardzo zdenerwowana. Na miejscu okleiliśmy Bąbla i ustawiliśmy go z Maćkiem koło bramy. Miałam też występ na scenie wraz z prezentacją załóg po czym z pełną pompą, uroczyście „wystartowałam”- była i flaga i bębnienie po dachu na szczęście. Ze zdenerwowania zapomniałam włączyć halogeny ale i tak Bąbel prezentował się zacnie.
Motocaina
Relacja wp
Oldtimery

Tradycyjnie wzięłam udział w WOŚP na Niskich Łąkach, jedynym odstępstwem od trzyletniej tradycji było auto – tym razem Mr Bubbles. Liczyłam na kameralną imprezę tym bardziej, że Tomek organizował „konkurencyjną” orkiestrę w Oleśnicy. We wtorek okazało się jednak, że zawodów w Oleśnicy nie będzie i wszelkiej maści subaryny i eva tłumnie zaczęły zapisywać się na Niskie. W moje klasie też był tłok jak nigdy. Do tego pogoda nas nie rozpieszczała, padało i było zimno.
Jechałam na letnich oponach i auto trochę się ślizgało, myślę jednak, że to był dobry wybór – zimowa jest za wąska i trzymała by jeszcze gorzej a slicki nie rozgrzały by się przez dwa kółka. Po pierwszym przejeździe byłam czwarta i tak już zostało do końca. Miałam szansę na trzecie miejsce ale drugi przejazd pojechałam na zupełnie wyziębionym silniku i auto nie zbierało się tak jak powinno. Trudno, zresztą chyba nie o to chodziło w tym KJS. Wydaje mi się jednak, że wielu zawodników zapomniało co jest celem, i że tak naprawdę chodzi tylko o uzbieranie jak największej kwoty dla orkiestry a przy tym ZABAWĘ. Padały pomysły zrobienia dodatkowych klas bo niektórzy nie mają szans na pucharek, wielkie spinanie się przed startem itp. Wszystko rozumiem, ale trzeba sobie jasno powiedzieć, że to wszystko to zabawa dla trochę starszych dzieci i trzeba czerpać radość z jazdy a nie świrować na punkcie pucharków za 30 zł.

Relacja

Wreszcie zaczynają docierać do nas zamówione paczki. Pierwsza, choć najmniej istotna z pięciu oczekiwanych, była z limitowanym modelem mini wyprodukowanym z okazji Igrzysk Olimpijskich w Londynie.

To już trzecie mini w tym roku jakie dostałam a minęło zaledwie 5 dni od Sylwestra! Dziękuję Dorocie i Mikołajowi.
P.S. W niedzielę ruszamy na WOŚP.