Ostatnie eliminacje w sezonie zaczęły się standardowo. Trasa była wyznaczona z trzema długimi prostymi i dwoma nawrotami, co czyniło ją najdłuższą z dotychczas przygotowanych. Trzy razy pojechałam zapoznanie, tak by sprawdzić w jaki sposób najefektywniej pokonać zakręty. Pierwszy przejazd poszedł mi średnio – byłam czwarta i miałam poczucie, że nie pojechałam na maksa. W trakcie zawodów Krzyśkowi w Peugeocie 106 MAXI urwał się tłumik i pętle ukończył ciągnąc żelastwo po ziemi. Maniek „etatowy” fotograf Niskich Łąk z wielkim okrzykiem radości stwierdził, że to on przyczynił się do awarii bo dotykał auta.

Z godzinnym opóźnieniem rozpoczęła się druga pętla. Wystartowało zaledwie kilka par, gdy bis na torze uszkodził miskę olejową i dojechał do mety zostawiając na trasie olejowy ślad. Zawody przerwano. Kierowcy zostali wysłani na wycieczkę po torze by ocenić czy da się dalej kontynuować jazdę. Podczas głosowania większość była za, ustalono tylko, że pętla zostanie zmniejszona do dwóch okrążeń. I tak ustawiłam się na starcie w drugiej parze. Jezus dał flagą sygnał do startu i ruszyłam, w tym momencie urwał mi się tłumik. W ułamku sekundy skalkulowałam, że jadę dalej – na szczęście przede mną były tylko dwa okrążenia. O oleju na trasie całkiem zapomniałam, starałam się tylko delikatnie pokonywać zakręty i jechać do przodu. Auto nie szło tak jak powinno i walczyłam by dojechać do mety a nie o czas. Udało mi się i okazało się, że wynik nie był taki zły – dał mi trzecie miejsce w klasie i wśród kobiet.
Zjechałam z toru i dopiero jak wysiadłam zobaczyłam „zniszczenia”. Tłumik urwał się zaraz przy kolektorze i zahaczał przodem, przy każdym zakręcie wychylając się po za auto. Gdybym wiedziała, że to tak wygląda chyba bym się nie zdecydowała jechać. Myślałam, że urwał się do środka albo jak Krzyśkowi w połowie hacząc końcówką wydechu.

Oczywiście Maniek został obarczony winą za uszkodzenia. Maciek sprawnie zamontował tłumik i wieczorową porą wróciliśmy do domu. Zawody zakończyły się w zupełnych ciemnościach i nie zazdrościłam zawodnikom w końcówce stawki.
Sezon uważam za udany i z niecierpliwością czekam na kolejny w 2012.

Transportu w sobotę nie będzie z powodu powodzi we Włoszech. Auto ma być NA PEWNO do końca przyszłego tygodnia. Nerwówka trwa dalej. Do tego Amberek nie poprawia nam nastroju, wręcz przeciwnie i dokłada się Bąbel bo w niedzielę jest finał NLC i czeka mnie ostateczna walka o generalkę. Idzie się wykończyć…

P.S.
Madusa

A jednak, stało się!
Zostaliśmy szczęśliwymi posiadaczami kolejnego mini. Tym razem to austin mini clubman estate. W zasadzie to nie czuję się właścicielką auta, bo jeszcze go nie widziałam na żywo, mam nadzieję, że dotrze do nas szczęśliwie w przyszłym tygodniu. Na razie uzgadniamy z Maćkiem zawiłości rejestracji na „żółte” blachy a ja szykuję się do wielkiego pucowania i oczywiście z niecierpliwością czekamy na nasze „maleństwo”.
Próbka koloru na „załączonym obrazku”

NEWS: auto w Polsce ma być w sobotę – 29 października. Maciek już zorganizował wyprawę do Tomaszowa po Clubiego. Nerwówka trwa, dla zabicia czasu przygotowaliśmy stronę poświęconą nowemu nabytkowi www.clubmanestate.pl

Wczoraj wzięłam udział w III rundzie Wrocławskiej Ligi Time Attack. Po raz pierwszy zawody odbyły się w sobotę i do tego rano. Bardzo odpowiada mi taka formuła bo po dwunastej już byliśmy w domu. Wszystko coraz sprawniej też funkcjonuje i mimo ponad trzydziestu aut było siedem przejazdów z pomiarem i trzy zapoznawcze. Trasa była wyjątkowo nieprzychylna miniakowi – długie proste i kilka zakrętów dziewięćdziesiątek. Jednak każdym kolejnym przejazdem poprawiałam czas i jeździło mi się coraz lepiej.

W gorączce poszukiwań sprawdziłam połączenia lotnicze -nawet w obie strony jak na zamówienie akurat była rewelacyjna promocja. Zgłosił się do nas kolega skuszony Słońcem Italii, który zaoferował swoje towarzystwo w trakcie wyprawy. Nie pozostało nam już nic innego jak napisać do właściciela i dopytać o szczegóły. Plan mieliśmy gotowy – lecimy samolotem, wracamy na kołach w wesołej ekipie. Czytaj dalej »

Czas niemiłosiernie upływał i liczyłam na wyjazd z Ułęża miedzy godziną 16 a 17 tym czasem było już po 17 a ja nawet nie miałam zamontowanych kamer. Po rozmowie z opiekunem ustaliliśmy, że pojadę jako trzecia i po zdjęciu kamer od razu mogę wracać do domu. Pierwszy przejazd poszedł mi dobrze i postanowiłam sobie pozwolić na nieco więcej w nagrywanym.

Czytaj dalej »

Technicy zamontowali mi dwie kamery na zewnątrz auta i jedną w środku w tym czasie Kuzaj a potem Chuchała robili pokazowe przejazdy. Pierwszym zadaniem było wahadło na płycie poślizgowej. Nie byłam z tego zadowolona, wcześniej nie miałam okazji specjalnie wprowadzać auta w poślizg. Wreszcie ruszyło nagrywanie, ja startowałam jako druga. Mieliśmy jeden próbny przejazd i przejazd już właściwy – nagrywany, wcześniej krótki wywiad z Irkiem a po jeździe rozmowę z jury. Oczywiście gwiazdy wahadło przejeżdżały tyle razy aż udało się nagrać dobry przejazd. My nie mieliśmy takiego przywileju.

Czytaj dalej »