17 SLOVENSKY ZRAZ PRIATELOW MINI

Wybraliśmy się do naszych sąsiadów na turystyczny rajdzik.
Jazda była nawet przyjemna, pogoda niestety nie była za specjalna jednak gdy dojechaliśmy do gór przywitało nas wspaniałe słońce. Zostaliśmy zakwaterowani w drewnianym góralskim domku i po odprawie poszliśmy oglądać inne miniaki. Dojechał Adam z Anią i to wszystkie ekipy z Polski. Dostaliśmy materiały i trasę oczywiście w języku słowackim, niemieckim albo angielskim. Wyruszyliśmy na trasę. Umówiliśmy się z Adamem, że będziemy trzymać się razem ze względu na jego znajomość języka. Jechaliśmy przez malownicze zakątki, po drodze mieliśmy kilka punktów z zadaniami sprawnościowymi. Przy pomniku Janosika (do którego przyznają się Polacy, Czesi i Słowacy ) było kręcenie śruby – Maciek miał najlepszy czas. Rozpoznawaliśmy części do mini i graliśmy w hokeja na trawie. Dziwnym trafem prawie na końcu dojechaliśmy na metę ale zabawa i tak była przednia. Korowodem pojechaliśmy na obiad. Liczyłam na coś charakterystycznego a skończyło się na udku kurczaka z ziemniakami. Adam uświadomił nas w zakresie Vinotei i Kofoli.
Po obiedzie poszliśmy na spacer podziwiać wspaniałe wąwozy i wodospady.
Wróciliśmy do ośrodka. Pogoda znacznie się pogorszyła i co chwila nawiedzały nas silne ulewy. Wieczorem odbyło się wręczenie nagród i sławetna teletombola. My dość wcześnie poszliśmy spać, rano wracaliśmy do domu.
Na zlocie było sporo aut, także z Czech a nawet Węgier.

Dostaliśmy zaproszenie na BBD. Jedziemy zorganizowaną paką, trochę podpięci z harleyowcami. Oni dopisali – było ich całe mnóstwo nas była 5. Jechaliśmy w kolumnie pomiędzy ryczącymi motorami. Zrobiliśmy rundkę honorową wokół rynku i wjechaliśmy pod kościół św.Elżbiety. Nasze miniaki mieściły się między słupkami więc zaparkowaliśmy pod samym kościołem. Spotkaliśmy Bartka i jego „pięknego” miniaka. Bardzo narzekał na niego i powiedział, że chce go sprzedać. Wcześniej widzieliśmy na allegro ogłoszenia – jednak cena była dla nas za wysoka, zresztą nie braliśmy pod uwagę zakupu drugiego auta. No może rozmawialiśmy o specialu albo jakimś 60 -70 rocznikowcu ale raczej tak nieśmiało. Bardzo żałowałam, że już nie zobaczę tego ślicznego britisha. Bartek zapewnił, że sprzeda go odpowiedniej osobie a nie pierwszemu lepszemu – wcale mnie to nie pocieszało.

Nie lubię jeździć do Warszawy, bo droga jest fatalna. Niestety tym razem zlot „majowy” zorganizowało „koło” warszawskie. Okazało się jednak – na szczęście, że nie będziemy w samej Warszawie a nad zalewem Zegrzyńskim w Białobrzegach.
Ośrodek taki sobie, za to okolica przepiękna. Po zameldowaniu poszliśmy na spacer nad zalew. Pogoda dopisywała, było ciepło i słonecznie. Wieczorem impreza.
Rano po śniadaniu i oficjalnej odprawie ruszyliśmy na trasę – zbierać sztabki złota. Jechaliśmy w trzy auta i nawet udało nam się zebrać jedną sztabkę – dokładnie Marowi, brązową. Trochę było zamieszania z parkowaniem i miejscami gdzie miały być sztabki. Nie wiadomo było czy ktoś już je zabrał, bo organizatorzy nie czekali w wyznaczonych miejscach na ostanie auta. Po kilku godzinach jazdy oddzieliliśmy się od naszego małego konwoju – my wróciliśmy do ośrodka reszta pojechała do Wilanowa.
W ośrodku czekały nas próby sprawnościowe. Jazda na odwrotnym rowerze, strzelanie z łuku i jak zwykle nasz ulubiony rower wodny
Wieczorem grill i impreza. Tematem przewodnim rozmów – Mini, mini, mini!
W niedzielę po śniadaniu odjazd do domu. Tym razem na zlocie – dorocznym majowym miniklubu było bardzo mało aut. Gdyby nie Warszawskie auta to z frekwencją było by bardzo źle.