Dość szybko nadarzyła się kolejna okazja „pokazania” mini. Wybraliśmy się do Zabrza na zlocik organizowany przez Mirkę. Okazał się całkiem spory – aut było naprawdę dużo. Dopiero tam poznałam specyfikę tego auta – mimo ich dużej ilości każde było inne. Każdy właściciel stara się dać coś od siebie i stylizuje auto w swoim niepowtarzalnym stylu i myślę, że właśnie w tym tkwi fenomen mini.
Z Wrocławia jechaliśmy w trzy auta Adam, Bartek i my. Bardzo przyjemnie mknęło się autostradą. Na miejscu sporo rozmawialiśmy z Bartkiem o naszych autach. Powiedziałam, że uważam jego mini za najładniejsze i że bardzo mi się podoba. Całym wesołym i kolorowym korowodem udaliśmy się do muzeum maszyn parowych a następnie na piknik rolniczy. Jechaliśmy eskortowani przez policję – wszystkie czerwone nasze. Niezapomniane przeżycie! Na miejsce wjechaliśmy szumnie z wielkim tumanem kurzu. Ludzie tłumnie gromadzili się koło aut, oglądali i z zaciekawieniem pytali o szczegóły techniczne, Maciek był w siódmym niebie. Zmęczeni ilością wrażeń poszliśmy na przydziałowy bigos i przy wspólnym stole debatowaliśmy o autach. Impreza była bardzo dobrze zorganizowana, poznaliśmy kolejnych minimaniaków i bardzo zadowoleni wróciliśmy do domu.

Nasze pierwsze publiczne spotkanie miniakowe jest w Koronie na premierze Wakacji Jasia Fasoli. Adam sprawnie załatwił z kinem możliwość parkowania aut i ich prezentację a dla nas darmowy seans. Zainteresowanie ludzi było nawet spore, Adam oferował przejażdżki swoim żółtym ścigaczem. My poznaliśmy innych minimaniaków i miło spędziliśmy dzień. Poznaliśmy tam Bartka i jego britisha. Bardzo spodobało mi się jego auto, wyróżniało się klasa i elegancją. Z biegiem czasu okazało się, że jestem mocniej związana z tym autem niż sądziłam.

Autko smutno mi wyglądało i wymyśliłam żeby lusterka i dach pomalować na biało. Daliśmy miniaka do pobliskiego lakiernika i w dwa dni mieliśmy nowy look. Na początku nie mogłam się przyzwyczaić ale zdecydowanie to była trafna decyzja.